*

Samantha bleek talent voor de piano te hebben. En Alexandr voor onderwijzen. Samen zaten ze bij de piano, en enkele uren vlogen voorbij.
‘Heb je al eerder iets gespeeld?’ vroeg Alexandr.

Ze knikte. ‘Als klein meisje zat ik op vioolles, maar dat is iets wat ik probeer te vergeten. Tegenwoordig speel ik elektrische gitaar.’

Ze was even stil en zei toen: ‘dit is de eerste keer dat ik een piano aanraak.’

Alexander had het gevoel dat dit laatste meer betekende dan hij kon vermoeden, en had er graag op door gevraagd, maar ze was opnieuw naar de bar gelopen.

Ze schonk zichzelf een tweede biertje in. ‘Na zo’n lange pianoles kan ik wel iets te drinken gebruiken! Wil je ook wat?’

Hij gaf haar gelijk, maar trok wel het bierglas uit haar handen. Ze snoof.
‘De eerste keer was nog grappig, maar nu moet je ophouden!’

Hij reageerde niet, maar keek in de koelkast, die onder de bar stond. ‘Je hebt hier helemaal geen alcohol nodig!’ Er was een ruime keuze uit vruchtensappen en frisdranken.

Samantha keek mee over zijn schouder, en zei: ‘Dat is he-le-maal niet praktisch. Al die flessen zijn al open. Over een week of eerder kun je alles weggooien.’

Hij schonk haar een glas cola in, en nam zelf een glas Tonic. Ze praatten nog een tijdje over muziek, en toen hij naar de piano liep, om te kijken of er ook bladmuziek aanwezig was, schonk Samantha voor zichzelf een nieuw glas cola in, en deed er een flinke scheut Beerenburg in. Het laatste wat ze van plan was, was de zojuist ontdekte alcoholvoorraad onbenut te laten vanwege een geheelonthoudende Rus die dacht dat hij iets over haar te zeggen had!

*

‘Jij, jij bent zo’n laffe koppigaard! De hele dag loop je hier al te mokken, en boos te doen. Je overwéégt niet eens engels te leren, en je overwéégt niet eens tegen iemand aardig te doen. Je bent hier niet alleen weet je dat!’
De woorden die zijn vrouw hem de vorige avond toesmeet, zaten Klaas nog altijd dwars. Hij wist dat ze gelijk had, maar wilde het niet toegeven.
En zij dan? Hoorde een vrouw niet onderdanig te zijn? Ze had helemaal het recht niet al die dingen te zeggen! En hoorde een vrouw niet aan haar man te gehoorzamen? Bep had gewoonweg geweigerd om naast hem te slapen.
Klaas wist diep van binnen wel dat hij te ver was gegaan, en dat bleek wel het meest uit het feit dat hij min of meer tegen Bep gezegd had dat het hem speet. Meer kon ze toch niet verwachten?
Klaas’ geweten was nu schoon, hij stond in zijn recht, én had zich verontschuldigd. Wat kon hij nog meer doen? Zijn vrouw was brutaal geweest en had zich tegen hem verzet. Bovendien ging ze met deze goddeloze mensen om alsof ze bij haar hoorden. Dit was ongehoord! Maar Klaas was machteloos. Zijn vrouw luisterde niet meer naar hem. Ze noemde hem koppig en liet zich beïnvloeden door die andere mensen, die allemaal dezelfde, goddeloze taal bleken te spreken. Als hij thuis was geweest had hij het wel geweten. Maar als hij thuis was geweest had ze het ook nooit gewaagd zó brutaal te w0rden.
Klaas voelde zich machteloos, en bleef de verdere dag op zijn kamer.

*

Aishwary kreeg Engelse les en omdat Samantha en zij het iets te gezellig begonnen te hebben, vond Samantha het beter om even iets anders te gaan doen. Daarom ging ze wat ronddwalen door Abisua. Ze kwam op de derde verdieping, daar was het donker. Ze zocht een lichtknopje en vond er één. De Dansvloer werd felverlicht met dizolicht. Dat was niet helemaal het licht dat Samantha zocht. Het volgende knopje was van knipperend blacklight, sfeervol maar niet leuk om gewoon alles rustig te bekijken. Aan de andere kant van de deur zat een knopje en toen Samantha daarop drukte scheen er normaal licht.

Samantha keek haar ogen uit. Ze had de dansvloer en de bar al even gezien, maar nu ze het goed bekeek was het toch eigenlijk te mooi om waar te zijn. Jammer dat er maar 15 mensen in dit huis waren, want compleet gevuld met mensen zijn dansvloeren toch het gezelligst, of je moet gaan stijldansen. Samantha liep naar de bar. Ze tapte een glas bier en keek om zich heen.

“Samantha” Klonk er ineens een stem achter haar. Ze draaide zich om, het was Alexandr.

“Ben jij het, je liet me schrikken.”

“Je kan beter geen bier drinken meisje, je bent te jong.”

“Ja papa” Grapte Samantha en nam nog een slok van haar biertje.

Alexandr pakte het biertje van Samantha af en vulde het glas met water en gaf dat aan heer terug. Voor zichzelf pakte hij ook een glas.

“Heb je al gezien dat daar allerlei muziekinstrumenten staan?”

Samantha had dat nog niet gezien en liep erop af.

“Een piano! Ik heb echt altijd al piano willen kunnen spelen. En een gitaar, wat leuk! en een drumstel!”

Er stonden en lagen nog veel meer instrumenten. Samantha ging achter de piano zitten en begon op de toetsen te drukken. Alexander liep naar haar toe.

“Kijk, je kan je handen het beste zo neerzetten en als je nu deze toets indrukt heb je een A. Op de notenbalk is dat deze.”

*

Hij wilde helemaal geen andere mensen zien. Gezelschap brak hem op. Na twintig jaar als een kluizenaar te hebben geleefd wist hij niet meer hoe zich te gedragen, wat te zeggen. Maar het was niet eerlijk zich achter die reden te verschuilen, en hij wist het. Als hij het wilde zou hij opnieuw de clown zijn geworden, die hij in zijn jeugd was. Hij had ze makkelijk kunnen innemen; met spontane opmerkingen en goed-getimede grappen. Hij had zich kunnen opwerpen als held, die het gezelschap weliswaar niet bevrijden kon, maar het verblijf een stuk aangenamer zou kunnen maken.

Wayne’s gebrek aan sociale contacten was nooit geweest omdat hij niet anders kon, maar omdat hij niet anders wilde. De Wayne van lang geleden, die grappig en geliefd was, was misschien ooit zijn ware ik geweest, maar als hij die Wayne nu weer te voorschijn zou halen, zou hij zelf weten dat hij een leugen voorleefde. Het zou een prachtig toneelstuk zijn geworden, en al zou hij die rol wellicht met meer plezier gespeeld hebben dan de rol van de stugge, harde onverschillige Wayne die hij nu was, het zou een rol zijn. Wayne was misschien stug, en log, en ego-centrisch, maar hij deed zich niet vaak beter voor dan hij was.

Hij ging naar zijn kamer, om daar verlost te zijn van het gezelschap, dat hem kwelde omdat hij wist dat hij er nooit echt bij zou horen, nooit echt één van hun te zijn.

Maar zijn kamer benauwde hem ook. Hij staarde naar de fotolijstjes, de kleine snuisterijen die hem in een andere setting lief zouden zijn geweest, en moest steeds meer zijn best doen het niet op een gillen te zetten.

Hij voelde zich gevangen. Niet langer iemand die de touwtjes in handen had, en hij moest meevaren op de golven die een ander veroorzaakt had. Hij zou het nooit hardop toegeven, maar hij was bang. Bang voor ditgene dat groter en machtiger was dan hijzelf, en wat hij niet eens kende. Zenuwachtig beende hij heen en weer in zijn kamer. Hij wilde niet meer denken, maar wat kon een mens doen om zijn gedachten ut te zetten?

Thuis zou hij in zo’n geval hard aan het werk zijn gegaan, zodat hij troost vond bij zijn dieren, of de grootsheid van zijn land, en anders de kleine zorgen over een ziek dier of de melkprijzen het van zijn grote zorgen winnen, maar wat kon hij hier doen? Hij had hier geen farm meer, geen bezigheid, geen werk.

Wat kon hij doen? Hij hield niet van lezen of tv-kijken, al helemaal niet van het gezelschap zoeken van anderen, en verdere hobby’s had hij ook niet. Normaliter vulde hij de hele dag met werken.

Het enige wat Wayne nog wist te bedenken was uiting te geven aan zijn frustratie’s, door met willekeurige voorwerpen te gaan gooien.

*

Bep had een heerlijke middag gehad samen met Isolde, maar aan alle dingen komen een eind en ze gingen weer hun eigen weg.  Bep ging met de lift naar haar eigen etage en was op weg naar haar kamer, waar ze even rustig wilde zitten en theedrinken. De theevooraad in dit huisgeval was verbazend goed, Bep had nog nooit zoveel theesmaken bij elkaar gezien en allemaal waren ze van goede kwaliteit. Dat was opvallend, want de mannen vonden dat het bieraanbod nogal karig was.

Bep werd net als iedereen geplaagd met de vraag waarom ze hier waren opgesloten. Het maakte haar nogal bang dat iemand de macht had 0m al deze mensen op al die rare manieren op te sluiten. En ze begreep niet wat God, en Bep wist vrijwel zeker dat er een God was en dat dat de God was die zichzelf openbaard in de bijbel, met de dit hele geval te maken had. Dat God er iets mee te maken had was niet in het geding, want God bestuurd alles. Bep kwam tot de conclusie dat dit iets nogal ondoorgrondelijks was, maar zo ingrijpend dat het wel effect op de levens van al deze mensen moest hebben.

Er klopte iemand op haar deur.

“Binnen” zei Bep

Het was Marabel, die nogal treurig op haar afkwam. ”Ik hoop dat ik niet stoor, maar ik heb echt iemand nodig om mee te praten” zei ze.

Bep glimlachde, ze dacht als dat ze min of meer zou dienen als moeder of omafiguur van de mensen hier. En stiekem vond ze het ontzettend enig. Ze gebaarde aan Marabel dat ze moest gaan zitten en vertellen.

Marabel begon onzeker, maar Bep was een goede luisteraar (en daar kunnen we grote bewondering voor hebben omdat Bep nog maar amper Engels kon).

‘Ik wil je wat vertellen over mijn…’ begon ze. Maar toen hield ze op. Ze dacht aan alles wat ze in haar leven had gedaan en beleefd. De drugs, de drank, de seks, de vele abortussen, en ineens viel haar oog op de grote bijbel die opengeslagen naast het bed van Bep lag. Wilde ze dit echt allemaal vertellen? Hoe had ze ooit kunnen denken dat ze op begrip en medelijden had kunnen stuiten, bij Bep of wie dan ook?

Werktuigelijk schudde ze haar hoofd. De mensen in dit huis vonden haar al een leugenaar, en omdat ze daar niet tegen kon was ze van plan geweest de hele waarheid te vertellen. Maar hoe kon ze dit allemaal ooit vertellen aan Bep, de brave huisvrouw, die in haar hele leven waarschijnlijk nog nooit iets gedaan had dat tegen de bijbel inging?

Marabel verzon een smoesje, en vluchtte de kamer uit. Bep bleef verbaasd achter.

*

Na het eten had Marabel zich opgesloten in haar kamer. Ze voelde zich eenzaam en alleen, die mensen hier deden allemaal hun best en ze kon hùn niets kwalijk nemen, maar het was allemaal niet echt. Een soort toneelstukje waarin iedereen deed alsof ze heel aardig zijn, het heel goed gaat (behalve dan dat ze zijn opgesloten) en dat ze verder geen problemen hebben.

Acteren konden ze allemaal best goed, maar Marabel wist dat het meeste een leugen was, soms kon ze zelf de spanningen voelen en niet alleen tussen Bep en Klaas, dat waren de enige die niet meer konden doen alsof er niets aan de hand was, maar er waren nog veel meer spanningen. Marabel wist dat vroeg of laat er allerlei dingen zouden ontploffen en daar was ze boos over, want ze vermoede dat dat het doel was van hun opsluiter.

Marabel had daar geen zin meer in, ze zou straks haar kamer uitgaan en iemand vertellen wat haar was gebeurt op de zevende verdieping, iemand zou ze haar hele verleden vertellen en het kon haar niets schelen dat ze haar misschien zielig zouden vinden.

*

Bezig blijven vond Bep wel een goede oplossing. Ze deed eerst maar eens de hele afwas, in haar eentje. Net toen ze klaas was, liep Isolde de keuken in.

‘Heb je niet gezien dat daar een afwasmachine staat?’ vroeg ze.

‘Echt waar? Daar had ik geen flauw idee van.’ Ze lachtte verontschuldigend. ‘Ik ben die dingen ook niet gewend. Klaas haat moderne uitvindingen.’

Isolde draaide even met haar ogen, en zei toen: ‘maar het is niet de bedoeling dat jij alles doet. We zouden onderling iets af moeten spreken.’

‘Daar had ik het gister inderdaad ook al met iemand over. Ik was van plan een rooster te maken.’

‘Zal ik helpen? Dan doen we het op de computer. Iedereen zijn eigen printje, en daarop zijn eigen naam gemarkeerd. Kom, we gaan naar de bieb!’

Een half uurtje later liepen de vrouwen met een stapel papier het hele gebouw rond. Op het laatst hadden ze nog maar één vel.

‘Voor wie is die?’

‘Voor Emily.’

‘Die heb ik de hele ochtend nog niet gezien.’

‘Nu je het zegt, ik ook niet!’

‘Ach… dit gebouw is ook zó groot… Kom, we leggen het blad hier op de kast. Vroeg of laat krijgt ze hem wel.’

‘Heb je zin om te gaan zwemmen?’

‘Goed idee!’

de vrouwen liepen samen weg. Aan Emily dachten ze niet meer.

*

Ze had gegild tot ze geen stem meer had, en daarna gehuild tot ze geen tranen meer had. Niemand die haar hoorde. Niemand die haar kwam redden. Ze was zich bewust van de aanwezigheid van iets anders in de kelder, en bleef doodsbang op de trap zitten. Daar heeft ze korte tijd geslapen.

Toen ze weer wakker werd, besloot ze moediger te zijn. De deur ging nog steeds niet open, en haar gillen had geen enkel nut, dus Emily liep de trap juist weer af, de kelder in. Het was donker, tastend begon ze rond te lopen. Soms struikelde ze over iets onbestemds, meestal een doos. Vaak hoorde ze geluiden die ze niet kon thuisbrengen. Emily bleef lopen.

Hoe groot was deze kelder eigenlijk? Of liep ze rondjes? Zou er een tweede uitgang zijn? Of was ze echt alleen? Ze hoorde iets rechts van haar piepen, en op hetzelfde moment stapte haar voet op een glad voorwerp. Ze viel voluit naar achteren, op haar hoofd. Meer gepiep. Ze voelde iets warm tegen haar hand aan lopen. Muizen? Ze gilde. Ze kwam overeind, om meteen weer over hetzelfde voorwerp te vallen. Au. Dit keer had ze haar knie lelijk gestoten. Hij bloedde. Haar handen vonden het gladde voorwerp, en ze nam het in haar hand. Het voelde koud aan. Er zat een knopje op. Het was een zaklamp!

*

Ze zaten in de bieb dit keer. Shahrukh had tot zijn verbazing lesboeken gevonden, en leerde Aishwarya nu engels. Dat ze niet kon lezen, maakte het extra moeilijk. Maar ze werkte hard, en was leergierig.

Samantha was er bij komen zitten, Aishwarya vond haar erg aardig. Ze moesten om de haverklap ook samen giechelen. Maar naarmate de dag vorderde, konden ze elkaar steeds beter begrijpen, en moest Shahrukh steeds minder vertalen.

*

Diep van binnen wist hij al dat dit nooit zou werken, maar dat weerhield Alexandr er niet van om, samen met Shawn, al zijn computerkennis op het systeem te testen. Maar keer op keer dezelfde foutmelding. En toen viel er een briefje op zijn hoofd. Hij keek naar het plafond, maar het briefje leek nergens vandaan te komen. Hij las het.

‘De deuren verdwijnen; muren zijn onbreekbaar, en jij denkt uit dit gebouw te komen door een computerhack?’

Alexandr rilde. Ergens vanuit de verte klonk een hol gelach…