*

Het was een lange dag geweest. De eerste dag. Van hoeveel? Alexandr wist nog steeds niet waar hij was, of waarom, en hoe lang het zou duren. De onzekerheid benauwde hem. Zijn engels was goed genoeg om de belangrijkste dingen te begrijpen, maar het werd al gauw een moeilijk zoeken naar woorden. Hij was eenzaam. Hij miste Irina, vroeg zich af hoe het met de kinderen ging. Ze zouden hem wel missen. Hadden natuurlijk geen idee wat er gebeurd was. Hij wou dat hij het kon vertellen, maar hij had zelf ook geen idee. En hij kon ze niet eens bereiken. Ik mis jullie zo!

Hij ging die avond vroeg naar bed, hopend dat hij gewoon weer thuis wakker zou worden.

*

Er werd aan de deur geklopt.

“Wie is daar?” Vroeg Isolde

Het was Samantha.

“Wat kom je doen?” Vroeg Isolde vriendelijk

Samantha kwam binnen en ging in een stoel zitten

“Zullen we gewoon even praten?”

“Prima, stort je hart maar uit”

“Het is gewoon, dat iedereen hier zit en ik ken hier helemaal niemand.”

“Het is goed, je voelt je vast ook niet helemaal thuis in Abisua.”

“Om eerlijk te zijn, ben ik blij dat ik ben weggehaald uit mijn vorige leven. Ik was een goede actrice, maar in mijn hart ben ik nog maar een klein meisje. Als ik langer daar was gebleven, zou ik mezelf in coma gezuipt hebben, zwanger zijn geworden en een tatoo hebben laten zetten op een rare plaats.”

“Waarom vertel je dat aan mij?”

“O, sorry ik wilde je niet… Het is gewoon… Je  bent een soort mama. Een persoon die naar je luistert, wat mijn eigen moeder nooit echt heeft gedaan…”

Isolde lachte en gaf Samantha een knuffel. Maar ze moest moeite doen haar tranen binnen te houden. Ze wist: ik had echt een mama kunnen zijn, als haar familie het haar had toegestaan.

*

‘We moeten een corveerooster of zo maken.’ zei Bep. ‘Het is niet de bedoeling dat jij elke dag alles doet!’

Ze pakte een theedoek en ging Percy helpen, die druk stond af te wassen.

‘Eerlijk waar, ik vind het niet erg.’ zei Percy ‘ik ben gewend om altijd alles te doen, en het houd me bezig.’

‘Onzin.’ besliste Bep. ‘Er komt een rooster. Als je wilt mag je me helpen met maken.’

Percy wist niets meer in te brengen. Hij was niet gewend dat hem werk uit handen werd genomen, en al helemaal niet door een 70jarige Hollandse boerenvrouw. Zwijgend waste hij af.

Ze werkte sneller dan hijzelf, al gauw had ze de stapel borden die er al voor haar komst waren weggewerkt en stond ze op nieuw servies te wachten. ‘U werkt zo snel. Wat is uw geheim?’

Ze glimlachtte. ‘Zeg maar Bep hoor. Ik heb 50 jaar lang elke dag afgewassen. En als je een boerderij hebt, en 14 kinderen, geloof me, dan is de afwas heel behoorlijk.’

Hij was geschokt. ‘Veeeeer.Tien? Echt? veertien? zo veel?’

‘Eigenlijk twintig. Maar er zijn er een paar als kind gestorven.’

Hij was verbijsterd.

‘En jij? Heb jij kinderen?’

‘Ja, ik heb één zoon. Of eigenlijk…’ hij aarzelde. ‘Twee. Ik heb twee zonen.’

Nu was het Beps beurt om verbaasd te zijn. ‘Dit is toch niet iets om de tel kwijt te raken? Heb je… heb je ruzie ofzo?’

‘Ja.’ Percy leek ineens jaren ouder. ‘Ik heb al 12 jaar lang geen woord meer gewisseld met mijn jongste zoon.’

‘Maar dat is verschrikkelijk! Wat was de aanleiding?’

Hij gaf geen antwoord, maar liet het afwaswater weg lopen. Ze legde een hand op zijn schouder. ‘Ik vindt dit echt heel jammer voor je, Percy. Hoe heet je zoon?’

‘Hij slikte. ‘Shawn, mijn zoon heet Shawn.’

‘Net als die jongen uit Amerika?’

Het kostte hem moeite om zijn tranen binnen te houden. Hij slikte nog een keer, en zei toen zacht: ‘Ja… net als die jongen uit Amerika.’

Bep keek hem indringend aan. ‘Percy, ik weet niet wat er tussen jullie gebeurt is, maar je zult jezelf een groot plezier doen als je het goed maakt. Zoek hem op, zodra we hier uit zijn!’

Ze hing haar theedoek op, en ging weg. Percy liet zich op de dichtstbijzijnde stoel vallen. Het was lang geleden dat er zoveel emoties door hem heen hadden geraasd.

*

Hij had bijna niets gezegd tijdens het eten, en was meteen weer naar zijn kamer gegaan. Hij voelde zich slecht. Nee, het was niet de kanker, daar zou hij voorlopig nog niets van voelen. Het was dit huis.

Wayne was gewend dat hij de controle over zijn leven had. Hij deed waar hij zelf zin in had, op het moment dat het hem uitkwam. En met zo min mogelijk mensen in de buurt. En nu was hij hier, in abisua. In een gebouw waar hij niet zelf uit kon. En hij wist niet wat er zou gebeuren. Hij had niets in de hand, wist niets meer. Misschien zouden ze hier maar een paar uur zitten. Misschien tot hun dood, al dan niet natuurlijk. Hij wist niet eens of zijn kamer er over tien minuten nog hetzelfde uit zou zien. Het gebouw had al bewezen magisch te zijn. En een belofte van een vreemde in een brief was natuurlijk helemaal niks waard. Niks.

Omdat hij geen mensen wou zien of spreken sloot hij zichzelf zo veel mogelijk op in zijn kamer. Maar hij haatte deze kamer. Hij snapte waarom de meeste mensen zich op hun eigen kamer op hun gemak voelden: het deed hun aan thuis denken. Maar deze kamer was zijn thuis niet, al waren de spullen er in nog zo eigen. Het feit dat iemand zijn best had gedaan hem zich thuis te laten voelen beangstigde hem juist. Het betekende dat iemand hem kende. Iemand was in zijn eigen huis geweest en had dingen meegenomen, of nagemaakt. Iemand die hij niet eens kende.

Hij haatte dit. En op dit moment haatte hij zijn leven. Eigenlijk was hij vooral doodsbang, en het enige wat hij wist om niet aan die emotie toe te geven was haat. Dus hij haatte. Hij haatte dit huis, en hij haatte deze kamer. Hij haatte de mensen in dit gebouw, en hij haatte zichzelf. Maar het meest van alles haatte hij wie hier verantwoordelijk voor was. Wie of wat dan ook.

*

Er werd geklopt. Shawn legde zijn zak chips aan de kant om te kijken wie er bij de deur stond. Het was Joseph. ‘He man, waarom was je niet bij het eten? Is er iets mis? Mag ik binnenkomen?’

‘Tuurlijk!’ ze gingen zitten, en Joseph herhaalde zijn eerste vraag.

Shawn aarzelde met antwoord geven. ‘Nee, het was niet om het eten… het is alleen.. Ik wil niks eten wat HIJ heeft klaargemaakt!!’

‘Hij? Percy? Waarom?’ Josephs gezicht stond vol vraagtekens.

Shawn was niet van plan geweest dit aan iemand te vertellen. Maar Joseph keek zo vriendelijk, zo betrokken. En diep van binnen wou hij zijn hart eindelijk wel eens luchten.

‘Hij is mijn vader.’ Verder kwam hij niet, hij begon hartverscheurend te huilen.

Wat? Percy is Shawn vader? Joseph had geen idee hoe hij deze informatie moest interpreteren. Duizend vragen kwamen bij hem op, maar hij kon ze nu niet stellen. Shawn huilde. Joseph had nog nooit een volwassen man zo zien huilen, en wist niet wat hij er mee aan moest. Het moest wel heel diep zitten. Of was het omdat hij homo was? Misschien huilden homo’s wel veel sneller. Hoe dan ook. Joseph was nu aan zet. Hij moest hem troosten. Aarzelend legde hij een hand om zijn schouder.

*

Het eten was klaar, en verschillende mensen liepen de eetkamer binnen. Percy bediende hen. Wayne kwam bijna een kwartier te laat. Shawn en Emily waren afwezig.

De gesprekken waren kort en gespannen. Toch leerden ze elkaar allemaal iets beter kennen.

‘Jongens!’ zei Samantha ‘wat gaan we nou doen? Ons er bij neer leggen en hier blijven wonen?’

Wayne gromde. ‘Nooit!’

Isolde glimlachtte wrang. ‘Volgens mij heb je geen keus, Wayne, niemand van ons heeft een keus.’

‘Maar het voelt verkeerd om ons er gewoon bij neer te leggen… net alsof we ons overgeven’ aarzelde Anna Lisa.

‘Het is het enige wat we kunnen doen.’ vond Bep ‘laten we maar proberen onze tijd zo aangenaam mogelijk door te brengen.’

Daar stemde de rest uiteindelijk mee in, en Percy haalde het toetje.

*

‘Percy, wat is precies jouw probleem?’

Hij stopte even met waar hij mee bezig was, tafeldekken, en keek Anna Lisa aan. ‘Hoe bedoelt u?’

‘Nou, we zitten hier met zijn allen in een stom gebouw, en jij gedraagt je alsof je de butler bent. Je hebt ons de hele tijd bedient, en nu heb je voor 14 mensen ETEN GEKOOKT? Ik snap je niet!’

Hij ging weer verder met wat hij aan het doen was. ‘Iemand moet het toch doen? En ik ben aangenomen als Butler.’

Ze lachtte. ‘Dat geloof je toch niet echt he? Dat was gewoon de smoes waarmee je hier heen gelukt bent. Je krijgt echt geen salaris hoor!’

Hij haalde zijn schouders op. ‘Ik ben een butler. Ik ben hier heengekomen om te dienen, en dat is wat ik doe.’

‘Je bent gek!’ Anna Lisa liep weg. Percy keek haar droevig na. Van haar punt uit had ze gelijk. Maar ze wist niet dat hij bezig bleef uit gewoonte, het was al jaren geleden dat hij voor het laatst vrij had genomen. Maar nog meer bleef hij bezig in de hoop zijn gedachten uit te bannen. Hij wilde niet weten dat hij gevangen was in een vreemd gebouw en dat zijn zoon hem negeerde. Hij bleef bezig om niet te hoeven nadenken.

Jammer alleen dat het niet lukte.

*

Ze kwam uiteindelijk bij de kelder, en vluchtte naar binnen. De deur liet ze open.

De kelder? Ze las de brief in haar zak nog eens. Hier stond niks over een kelder! Was dit een geheime ruimte? Zou ze hier een clue vinden?
Het was donker. Ze scharrelde rond, kon geen lichtknopje vinden. Dankzij het licht dat uit de deuropening kwam kon ze zien dat de ruimte vol stond met dozen. Wat voor dozen? Van wie? Ze bekeek een van de dozen wat beter, hij was licht. Ze wou kijken wat er in zat, maar kreeg hem niet open. Vreemd. Dozen hebben geen slot ofzo, ze zijn gewoon een stuk karton. Hoe kun je dat nou niet open krijgen? Ze bekeek de doos van alle kanten, op zoek naar een clue. Er stond wel wat tekst op. Ze liep dichter naar de deur, zodat ze het kon lezen. Het was een korte zin. Ze gilde. Hoe wist hij dit? Wat was dit voor doos? Al haar angsten voor dit gebouw kwamen in volle mate terug. Ze gooide de doos weg en rende de trap op. Te laat. De deur viel in het slot, ze zat gevangen. Bevend en huilend ging ze halverwege de trap zitten. Banger dan ze ooit was geweest.

Een paar meter onder haar lag een bruine doos op de grond, het opschrift in het donker niet te lezen. Maar ze wist wat er op stond, en ze wist dat hij het wist. Emily gebruikte drugs.

*

Toen ze de stem bij het zwembad hoorde was ze weggerend. Ze wilde alleen zijn, ze wilde vrij zijn. Haar eigen kamer beviel haar niet, hij was té persoonlijk, te eigen. Aan te veel voorwerpen had ze niet alleen goede, maar ook slechte herinneringen, en het idee dat een onbekend iemand ze verzameld en gerangschikt had benauwde haar. Ze wilde niet weten of hij haar dagboek ook gezien had, en ze wilde al helemaal niet weten hoeveel hij over haar wist.

Haar hart maakte overuren terwijl ze van de ene kant van het gebouw naar de andere kant rende. Haar conditie was ijzersterk, en kon onmogelijk de reden van haar hartklopppingen zijn. Het was angst. Doodangst. Ze zwierf van verdieping naar verdieping, rennend en struikelend. Ze wist niet goed waar naar ze op zoek was, maar ze bleef rennen. Ergens moest ze veilig zijn.

Hij was iets van plan. Ze wist niet wat, maar het kon niet goed zijn. Zij zou zijn eerste slachtoffer zijn. Ze had hem gezien.
En ze wist dat ze hem kende.

*

Wayne vloekte, voor de zoveelste keer. Hij zat nu al uren opgesloten in dit stomme gebouw, en er was nog steeds geen uitgang. Zijn medegevangen werkten hem op de zenuwen, behalve Klaas, die iets van zijn eigen koppigheid en woede leek te hebben. Met hem had hij urenlang de muren geprobeerd te openen, zonder succes. En Klaas sprak geen engels, wat hem behoedde voor het moeten voeren van een stom gesprek.

Maar nu gaf Wayne het op. Gooide zijn gereedschap neer, liet Klaas achter, en beende naar zijn kamer. Hij kwam binnen, keek rond in de vreemde plaats die toch zo vertrouwd was, en deed de deur achter zich op slot. Nu hoefde hij eindelijk even niet de maskerade van de stoere cowboy op te houden, en Wayne liet zich op de vloer vallen.

Hij huilde, zoals hij in geen jaren meer gehuild had.