Ze had gegild tot ze geen stem meer had, en daarna gehuild tot ze geen tranen meer had. Niemand die haar hoorde. Niemand die haar kwam redden. Ze was zich bewust van de aanwezigheid van iets anders in de kelder, en bleef doodsbang op de trap zitten. Daar heeft ze korte tijd geslapen.
Toen ze weer wakker werd, besloot ze moediger te zijn. De deur ging nog steeds niet open, en haar gillen had geen enkel nut, dus Emily liep de trap juist weer af, de kelder in. Het was donker, tastend begon ze rond te lopen. Soms struikelde ze over iets onbestemds, meestal een doos. Vaak hoorde ze geluiden die ze niet kon thuisbrengen. Emily bleef lopen.
Hoe groot was deze kelder eigenlijk? Of liep ze rondjes? Zou er een tweede uitgang zijn? Of was ze echt alleen? Ze hoorde iets rechts van haar piepen, en op hetzelfde moment stapte haar voet op een glad voorwerp. Ze viel voluit naar achteren, op haar hoofd. Meer gepiep. Ze voelde iets warm tegen haar hand aan lopen. Muizen? Ze gilde. Ze kwam overeind, om meteen weer over hetzelfde voorwerp te vallen. Au. Dit keer had ze haar knie lelijk gestoten. Hij bloedde. Haar handen vonden het gladde voorwerp, en ze nam het in haar hand. Het voelde koud aan. Er zat een knopje op. Het was een zaklamp!
