*

Bep had een heerlijke middag gehad samen met Isolde, maar aan alle dingen komen een eind en ze gingen weer hun eigen weg.  Bep ging met de lift naar haar eigen etage en was op weg naar haar kamer, waar ze even rustig wilde zitten en theedrinken. De theevooraad in dit huisgeval was verbazend goed, Bep had nog nooit zoveel theesmaken bij elkaar gezien en allemaal waren ze van goede kwaliteit. Dat was opvallend, want de mannen vonden dat het bieraanbod nogal karig was.

Bep werd net als iedereen geplaagd met de vraag waarom ze hier waren opgesloten. Het maakte haar nogal bang dat iemand de macht had 0m al deze mensen op al die rare manieren op te sluiten. En ze begreep niet wat God, en Bep wist vrijwel zeker dat er een God was en dat dat de God was die zichzelf openbaard in de bijbel, met de dit hele geval te maken had. Dat God er iets mee te maken had was niet in het geding, want God bestuurd alles. Bep kwam tot de conclusie dat dit iets nogal ondoorgrondelijks was, maar zo ingrijpend dat het wel effect op de levens van al deze mensen moest hebben.

Er klopte iemand op haar deur.

“Binnen” zei Bep

Het was Marabel, die nogal treurig op haar afkwam. ”Ik hoop dat ik niet stoor, maar ik heb echt iemand nodig om mee te praten” zei ze.

Bep glimlachde, ze dacht als dat ze min of meer zou dienen als moeder of omafiguur van de mensen hier. En stiekem vond ze het ontzettend enig. Ze gebaarde aan Marabel dat ze moest gaan zitten en vertellen.

Marabel begon onzeker, maar Bep was een goede luisteraar (en daar kunnen we grote bewondering voor hebben omdat Bep nog maar amper Engels kon).

‘Ik wil je wat vertellen over mijn…’ begon ze. Maar toen hield ze op. Ze dacht aan alles wat ze in haar leven had gedaan en beleefd. De drugs, de drank, de seks, de vele abortussen, en ineens viel haar oog op de grote bijbel die opengeslagen naast het bed van Bep lag. Wilde ze dit echt allemaal vertellen? Hoe had ze ooit kunnen denken dat ze op begrip en medelijden had kunnen stuiten, bij Bep of wie dan ook?

Werktuigelijk schudde ze haar hoofd. De mensen in dit huis vonden haar al een leugenaar, en omdat ze daar niet tegen kon was ze van plan geweest de hele waarheid te vertellen. Maar hoe kon ze dit allemaal ooit vertellen aan Bep, de brave huisvrouw, die in haar hele leven waarschijnlijk nog nooit iets gedaan had dat tegen de bijbel inging?

Marabel verzon een smoesje, en vluchtte de kamer uit. Bep bleef verbaasd achter.